Stilijan Kowaczew
Стилиян Ковачев
generał piechoty
Data i miejsce urodzenia

26 lutego 1860
Jamboł

Data i miejsce śmierci

11 lipca 1939
Sofia

Przebieg służby
Lata służby

1879–1918

Siły zbrojne

Armia Księstwa Bułgarii

Jednostki

9 pułk piechoty
2 dywizja piechoty

Główne wojny i bitwy

wojna serbsko-bułgarska,
I wojna bałkańska,
II wojna bałkańska,
I wojna światowa

Odznaczenia
Stilian Kowaczew
Стилиян Ковачев
Pełne imię i nazwisko

Стилиян Георгиев Ковачев

Data i miejsce urodzenia

26 lutego 1860
Jamboł

Data śmierci

11 lipca 1939

Minister wojny
Okres

od 1 czerwca 1913
do 28 czerwca 1913

Poprzednik

Nikifor Nikiforow

Następca

Georgi Wazow

Stilijan Georgiew Kowaczew (bułg. Стилиян Георгиев Ковачев, ur. 26 lutego 1860 w Jambole, zm. 11 lipca 1939 w Sofii) – bułgarski wojskowy i polityk, generał piechoty, minister wojny Carstwa Bułgarii (1913).

Życiorys

Był synem kowala Georgi Kowaczewa. W młodym wieku związał się z jambolskim komitetem rewolucyjnym, w którym pełnił funkcję sekretarza Georgi Drażewa. Wziął udział w powstaniu kwietniowym 1876. Dwa lata później uczęszczał na kursy pedagogiczne w Płowdiwie. W 1878 rozpoczął naukę w szkole wojskowej w Sofii, którą ukończył w 1879. Awansowany na podporucznika objął dowództwo plutonu policji Rumelii Wschodniej. W latach 1882-1993 studiował w Akademii Inżynierii Wojskowej w Petersburgu. Studia przerwał z powodu choroby i powrócił do kraju. W 1885 uzyskał awans na stopień kapitana, a dowodzona przez niego kompania została skierowana w Rodopy, gdzie zwalczano działające na pograniczu grupy przestępcze. W czasie wojny bułgarsko-serbskiej dowodził kompanią haskowską. Walczył w bitwie pod Sliwnicą, a następnie wziął udział w ofensywie na Pirot. Za udział w wojnie został uhonorowany Orderem Waleczności IV klasy.

Po zakończeniu wojny rozpoczął pracę w ministerstwie wojny, w którym w latach 1886–1894 kierował kancelarią. W 1894 powrócił do służby liniowej. W stopniu podpułkownika objął dowództwo 9 pułku piechoty, a następnie 5 brygady piechoty, działającej w ramach 2 dywizji. W latach 1905–1909 dowodził 4 Dywizją Piechoty, a następnie 2 Dywizją Piechoty.

Po wybuchu I wojny bałkańskiej Kowaczew nadal pełnił funkcję dowódcy 2 Dywizji Piechoty i dowodził ofensywą z Płowdiwu w kierunku Tracji Zachodniej. Po zwycięstwie objął dowództwo 4 Armii i walczył w bitwie pod Bulair i Sharkoi.

W czerwcu 1913, w przededniu wybuchu II wojny bałkańskiej Kowaczew objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Stojana Danewa. Z uwagi na sytuację na froncie podał się do dymisji i wziął udział w bitwie nad Bregałnicą. W czasie bitwy wydał rozkaz odwrotu, bez zgody naczelnego dowództwa, za co został odsunięty od dowodzenia armią.

W czasie I wojny światowej awansowany na stopień generała porucznika, pracował w sztabie 2 dywizji piechoty. W 1918 został zwolniony z wojska, zmarł w 1939 w Sofii.

Był żonaty (żona Anna z d. Stojewa), miał czworo dzieci (trzy córki i syna).

Awanse

  • podporucznik (Подпоручик) (1879)
  • porucznik (Поручик) (1881)
  • kapitan (Kапитан) (1884)
  • major (Майор) (1887)
  • podpułkownik (Подполковник) (1892)
  • pułkownik (Полковник) (1896)
  • generał major (Генерал-майор) (1905)
  • generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1917)
  • generał piechoty (Генерал от пехотата) (1936)

Odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 226–227.
  2. ↑ 155 ГОДИНИ ОТ РОЖДЕНИЕТО НА ГЕНЕРАЛ СТИЛИЯН КОВАЧЕВ. yambol-life.com. [dostęp 2020-04-30]. (bułg.).

Bibliografia

  • Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 226–227.
  • Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.3. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 107.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.