zobowiązanie (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌzɔbɔvʲjɔ̃w̃ˈzãɲɛ], AS: [zobovʹi ̯õũ̯zãńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• asynch. ą • -ni…• akc. pob.• i → j 

​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) powinność

(1.2) dług

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	zobowiązanie	zobowiązania
dopełniacz	zobowiązania	zobowiązań
celownik	zobowiązaniu	zobowiązaniom
biernik	zobowiązanie	zobowiązania
narzędnik	zobowiązaniem	zobowiązaniami
miejscownik	zobowiązaniu	zobowiązaniach
wołacz	zobowiązanie	zobowiązania

przykłady:

(1.2) Pasywa bieżące obejmują sumę zobowiązań krótkoterminowych, funduszy specjalnych oraz rozliczeń międzyokresowych i dochodów przyszłych okresów.^[1]

składnia:

kolokacje:

zobowiązanie jednostronne • zobowiązanie korealne • przedmiot zobowiązania

synonimy:

(1.1) zobligowanie

(1.2) wierzytelność^[2], obligo, obligacja, daw. borg

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

czas. zobowiązać, zobowiązać się

przym. zobowiązaniowy, zobowiązany

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.2) debt
• białoruski: (1.1) абавязацельства n; (1.2) абавязацельства n
• duński: (1.1) forpligtelse w, forpligtigelse w, skyldighed w; (1.2) forpligtelse w, forpligtigelse w
• estoński: (1.1) kohustus; (1.2) võlg, võlgnevus, kohustus
• karaimski: (1.1) борч; (1.2) борч
• rosyjski: (1.1) обяза́тельство n; (1.2) обяза́тельство n, долг m
• szwedzki: (1.1) förpliktelse w, plikt w, skyldighet w, åliggande n, åtagande n
• włoski: (1.2) debito m, obbligazione ż

źródła: