zdumienie (język polski)
- wymowa:
- IPA: [zdũˈmʲjɛ̇̃ɲɛ], AS: [zdũmʹi ̯ė̃ńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• podw. art.• nazal.• -ni…• i → j
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) rzecz. odczas. od zdumieć, stan zaskoczenia
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik zdumienie dopełniacz zdumienia celownik zdumieniu biernik zdumienie narzędnik zdumieniem miejscownik zdumieniu wołacz zdumienie - przykłady:
- (1.1) Tak nieoczekiwany widok wywołał u wszystkich zdumienie.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. zdumieć, zdumiewać
- ims. zdumiony
- przym. zdumiewający, zdumiony
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) amazement
- arabski: (1.1) ذهول ż, دهشة ż, اندهاش, عجب
- francuski: (1.1) stupéfaction ż, stupeur ż
- kornijski: (1.1) revedh m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.