zdobycz (język polski)
.jpg.webp)
- wymowa:
- IPA: [ˈzdɔbɨʧ̑], AS: [zdobyč]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) ofiara upolowana przez drapieżnika, myśliwego lub wędkarza
- (1.2) rzecz, która została zdobyta
- (1.3) osiągnięcia w jakiejś dziedzinie
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik zdobycz zdobycze dopełniacz zdobyczy zdobyczy celownik zdobyczy zdobyczom biernik zdobycz zdobycze narzędnik zdobyczą zdobyczami miejscownik zdobyczy zdobyczach wołacz zdobyczy zdobycze - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. zdobywca m, zdobywczyni ż, zdobywanie n, zdobycie n
- czas. zdobyć dk., zdobywać ndk.
- przym. zdobywczy, zdobyczny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) prey; (1.2) trophy, spoils, booty; (1.3) achievement
- hiszpański: (1.1) presa ż; (1.2) trofeo m, botín m; (1.3) logro m, conquista ż
- kaszubski: (1.1) bita ż
- niemiecki: (1.1) Beute ż, Trophäe ż (1.2) Beute ż (1.3) Errungenschaft ż
- nowogrecki: (1.2) λεία ż
- rosyjski: (1.1) добыча ż; (1.3) достижение n
- starogrecki: (1.2) λεία ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.