upolować (język polski)

tygrys upolował (1.1) zwierzynę
wymowa:
IPA: [ˌupɔˈlɔvaʨ̑], AS: [upolovać], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
znaczenia:

czasownik

(1.1) o zwierzęciu drapieżnym: zabić zwierzę dla zaspokojenia głodu
(1.2) o człowieku: zabić dzikie zwierzę dla zaspokojenia głodu lub dla rozrywki
odmiana:
(1.1-2) koniugacja IV
przykłady:
(1.2) Kilku marynarzy zostało i poczęło oprawiać upolowaną zwierzynę[1].
(1.2) Podobnie kozice, których głowy wiszą w restauracji, upolowane zostały w Alpach i przywiezione z miejscowości Fielding w Austrii[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. polowanie n, upolowanie n, pólko n
czas. polować, zapolować
przym. polny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Andrzej Sarwa, Strzyga, 2006, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Kazimierz Nalepka, Kmicic nie był kłusownikiem, „Tygodnik Podhalański”, 1999, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.