waszmość pan (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
fraza rzeczownikowa, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) daw. tytuł grzecznościowy adresowany do mężczyzny pochodzącego ze szlachty przez innego przedstawiciela tegoż stanu
- odmiana:
- (1.1) związek rządu,
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik waszmość pan waszmość panowie dopełniacz waszmość pana waszmość panów celownik waszmość panu waszmość panom biernik waszmość pana waszmość panów narzędnik waszmość panem waszmość panami miejscownik waszmość panie waszmość panach wołacz waszmość panie waszmość panowie - przykłady:
- (1.1) Ona, jako to dziewka z wielkiej krwi i górnej maniery, żadnego nie pokazowała ukontentowania, zgoła na niego nie patrząc, dopieroż gdy o waszmość panu mówić książę Bogusław począł, zaraz w niego utkwiła oczy[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) pan; daw. asandziej, asindziej, dobrodziej
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- zobacz też: waszmość pan • waszmość pani • waszmość panna • waszmość państwo
- inne warianty: acan, acpan, aćpan, asan, aspan, wacan, waćpan, wasan, waspan
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Henryk Sienkiewicz, Potop, „Dzieła”, 1886, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.