węch (język polski)
- wymowa:
- IPA: [vɛ̃w̃x], AS: [vẽũ̯χ], zjawiska fonetyczne: nazal.• asynch. ę
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) zmysł pozwalający czuć zapachy i substancje lotne; zmysł powonienia; zob. też węch w Wikipedii
- (1.2) przen. pot. instynkt, zdolność przewidywania konsekwencji drobnych zdarzeń
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik węch dopełniacz węchu celownik węchowi biernik węch narzędnik węchem miejscownik węchu wołacz węchu - przykłady:
- (1.1) Ta róża wcale nie pachnie, chyba że straciłam węch.
- (1.2) Kazik zawsze miał węch do interesów.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) psi / dobry / słaby węch
- synonimy:
- (1.1) powonienie
- (1.2) intuicja, instynkt, wyczucie; pot. niuch, nos
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. wąchanie n
- czas. zwąchać, wąchać ndk.
- przym. węchowy
- przysł. węchowo
- związki frazeologiczne:
- psi węch
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) olfaction, sense of smell
- arabski: (1.1) شم
- baskijski: (1.1) usaimen
- białoruski: (1.1) нюх m; (1.2) нюх m
- czeski: (1.1) čich m; (1.2) čich m
- francuski: (1.1) odorat m, u zwierząt: flair m
- hiszpański: (1.1) olfato m; (1.2) olfato m
- łaciński: (1.1) olfactus m
- niemiecki: (1.1) Geruchssinn m, u zwierząt: Spürsinn m; (1.2) Riecher m, (gute) Nase ż
- nowogrecki: (1.1) όσφρηση ż; (1.2) όσφρηση ż
- rosyjski: (1.1) обоняние n, нюх m; (1.2) нюх m, чутьё n
- sanskryt: (1.1) घ्राण
- ukraiński: (1.1) нюх m; (1.2) нюх m
- włoski: (1.1) olfatto m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.