synchron

synchron (język polski)

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zgrywanie muzyki, efektów dźwiękowych na jedną taśmę lub płytę^[1]; (1.2) zob. synchronia
odmiana:
przykłady:: (1.2) Powstawał jakiś niezwykły synchron pomiędzy muzyką, tekstami, atmosferą, która tam jest, i rozpadającą się chatką Marusi (…)^[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:: rzecz. synchronia ż, synchronizacja ż, synchronizowanie n; czas. synchronizować ndk.; przym. synchroniczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

↑ Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
↑ Ośrodek Badań Twórczości Jerzego Grotowskiego, Notatnik teatralny, nr 12, str. 45

przymiotnik

odmiana:

(1.1)

(zob. deklinacja przymiotnikowa)		liczba pojedyncza			liczba mnoga
przypadek	deklinacja	m	ż	n	m ż n
Nom.	słaba mieszana mocna	der synchrone ein synchroner synchroner	die synchrone eine synchrone synchrone	das synchrone ein synchrones synchrones	die synchronen synchronen synchrone
Gen.	słaba mieszana mocna	des synchronen eines synchronen synchronen	der synchronen einer synchronen synchroner	des synchronen eines synchronen synchronen	der synchronen synchronen synchroner
Dat.	słaba mieszana mocna	dem synchronen einem synchronen synchronem	der synchronen einer synchronen synchroner	dem synchronen einem synchronen synchronem	den synchronen synchronen synchronen
Akk.	słaba mieszana mocna	den synchronen einen synchronen synchronen	die synchrone eine synchrone synchrone	das synchrone ein synchrones synchrones	die synchronen synchronen synchrone

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. Synchronisierung ż

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.