substytucja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌsupstɨˈtuʦ̑ʲja], AS: [supstytucʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) zastąpienie jednych rzeczy, pojęć, usług itp. innymi
- (1.2) wzajemna zastępowalność dóbr o podobnych właściwościach
- (1.3) przeniesienie pełnomocnictwa na inną osobę
- (1.4) psych. jeden z mechanizmów obronnych, polegający na zastępowaniu nieosiągalnych celów celami łatwiejszymi; zob. też substytucja (psychologia) w Wikipedii
- (1.5) chem. reakcja chemiczna polegająca na wymianie jednego lub kilku atomów w cząsteczce związku chemicznego; zob. też substytucja (chemia) w Wikipedii
- odmiana:
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik substytucja substytucje dopełniacz substytucji substytucji / przest. substytucyj[1] celownik substytucji substytucjom biernik substytucję substytucje narzędnik substytucją substytucjami miejscownik substytucji substytucjach wołacz substytucjo substytucje - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.4) przeniesienie, sublimacja, kompensacja
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. substytucyjny
- rzecz. substytut
- czas. substytuować
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. substituere - podstawić
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) substitution; (1.2) substitution; (1.3) substitution; (1.4) substitution; (1.5) substitution
- duński: (1.1) substitution w, erstatning w
- źródła:
- ↑
Hasło „substytucja” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.