spucken (język niemiecki)
czasownik słaby, przechodni
- (1.1) pluć, spluwać, splunąć
- (1.2) przen. pluć, wyrzucać z siebie
- odmiana:
- (1.1)[1] spuck|en (spuckt), spuckte, gespuckt (haben)
- przykłady:
- (1.1) Die dunkelhaarige Frau vor uns hat grade auf den Boden gespuckt.[2] → (Ta) ciemnowłosa kobieta przed nami właśnie splunęła na ziemię.
- (1.2) Der Ätna spuckte stundenlang Asche und Lava.[3] → Etna godzinami pluła popiołem i lawą.
- składnia:
- (1.1) spucken auf etw./jdn. +Akk.
- (1.1-2) etw. +Akk. spucken
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Spucken n, Spucke ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- zobacz też: spucken • anspucken • ausspucken • bespucken • herunterspucken • hinspucken
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.