splin (język polski)
- wymowa:
- IPA: [splʲĩn], AS: [splʹĩn], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) książk. uczucie beznadziejności, przygnębienie, apatia
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik splin spliny dopełniacz splinu splinów celownik splinowi splinom biernik splin spliny narzędnik splinem splinami miejscownik splinie splinach wołacz splinie spliny - przykłady:
- (1.1) Wzniosę toast, by twój splin zniknął wcześniej niż mój zapas win. (W. Waglewski: Dziób pingwina)
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) przygnębienie, chandra, dół
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. splennik m
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- ang. spleen[1], spolszczenie fonetyczne < łac. splen < gr. σπλήν (splḗn) → śledziona
- uwagi:
- inna pisownia: spleen
- zwykle w lp
- tłumaczenia:
- hiszpański: (1.1) esplín m
- nowogrecki: (1.1) μελαγχολία ż, κακοθυμία ż
- źródła:
- ↑
Hasło „splin” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.