chandra (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) pot. przygnębienie, często bez wyraźnej przyczyny; zob. też chandra w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik chandra chandry dopełniacz chandry chandr celownik chandrze chandrom biernik chandrę chandry narzędnik chandrą chandrami miejscownik chandrze chandrach wołacz chandro chandry - przykłady:
- (1.1) Kiedy mam chandrę, zjadam torebkę cukierków i od razu mi lepiej.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) przygnębienie, splin/spleen
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- ros. хандра (chandra)[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.