spinacz (język polski)
spinacz (1.1)
spinacz (1.2)
- wymowa:
- IPA: [ˈspʲĩnaʧ̑], AS: [spʹĩnač], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) biur. wygięty kawałek drutu służący do złączania kartek papieru; zob. też spinacz w Wikipedii
- (1.2) gw. (Łódź)[1] wsuwana spinka do włosów
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (2.1) kolej. pracownik kolei zajmujący się spinaniem wagonów
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik spinacz spinacze dopełniacz spinacza spinaczy celownik spinaczowi spinaczom biernik spinacz spinacze narzędnik spinaczem spinaczami miejscownik spinaczu spinaczach wołacz spinaczu spinacze - (2.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik spinacz spinacze dopełniacz spinacza spinaczy celownik spinaczowi spinaczom biernik spinacza spinaczy narzędnik spinaczem spinaczami miejscownik spinaczu spinaczach wołacz spinaczu spinacze - przykłady:
- (1.1) Odczekałam na lotnisku swoje i dostałam prawdziwą wizę za jedyne 60 dolarów, przyczepioną do paszportu spinaczami biurowymi[2].
- (1.2) Aby fryzura trzymała się, fryzjerka musiała użyć aż czterdziestu spinaczy.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) spinacz biurowy
- (1.2) neutr. wsuwka; gw. (Poznań) szpanga
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. spineczka ż, spinka ż, spinanie n
- czas. spinać ndk., spiąć dk., upiąć ndk., upinać ndk.
- przym. spięty
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. spinać + -acz
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: wsuwka
- angielski: (1.1) paper clip, paperclip, clip
- arabski: (1.1) مشبك m (mišbak)
- duński: (1.1) clips / klips w, papirclips / papirklips w
- esperanto: (1.1) paperfiksilo, paperklipo
- francuski: (1.1) trombone m
- hiszpański: (1.1) clip m
- kazachski: (1.1) қыстырғыш
- niemiecki: (1.1) Büroklammer ż, Klammer ż
- nowogrecki: (1.1) κλιπ n, συνδετήρας m
- rosyjski: (1.1) скре́пка m
- szwedzki: (1.1) gem n
- ukraiński: (1.1) скріпка m
- węgierski: (1.1) gemkapocs, iratkapocs
- włoski: (1.1) graffetta ż
- źródła:
- ↑ Danuta Bieńkowska, Marek Cybulski, Elżbieta Umińska-Tytoń, Słownik dwudziestowiecznej Łodzi, WUŁ, Łódź 2007, ISBN 978-83-75-25095-4, s. 73.
- ↑ Manuela Gretkowska, Cosmopolitan nr 4, 1999, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.