jedyne (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
rzeczownik, forma fleksyjna
przymiotnik, forma fleksyjna
- (3.1) lm od: jedyny
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik jedyne jedyne dopełniacz jedynego jedynych celownik jedynemu jedynym biernik jedyne jedyne narzędnik jedynym jedynymi miejscownik jedynym jedynych wołacz jedyne jedyne - przykłady:
- (1.1) Uważam, że jedyne, co jest w stanie ją zadowolić, to pieniądze.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. jedynaczka ż, jedynak mos, jedynka ż, jeden m n
- licz. jeden
- przym. jedyny
- zaim. jeden
- partyk. jedynie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. jedyny[2]
- uwagi:
- (1.1) zwykle w użyciu jedynie M. lp
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Hasło „jedyny” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online. - ↑ Hasło „jedyne” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.