skojarzenie (język polski)
_(463381892).jpg.webp)
skojarzenie (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˌskɔjaˈʒɛ̃ɲɛ], AS: [skoi ̯ažẽńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• -ni…• akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) połączenie ze sobą wrażeń, wyobrażeń i innych zjawisk psychicznych w taki sposób, że pojawienie się w świadomości jednych z nich powoduje uświadomienie sobie innych[1]
- (1.2) rzecz. odczas. od skojarzyć
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik skojarzenie skojarzenia dopełniacz skojarzenia skojarzeń celownik skojarzeniu skojarzeniom biernik skojarzenie skojarzenia narzędnik skojarzeniem skojarzeniami miejscownik skojarzeniu skojarzeniach wołacz skojarzenie skojarzenia - (1.2)
przypadek liczba pojedyncza mianownik skojarzenie dopełniacz skojarzenia celownik skojarzeniu biernik skojarzenie narzędnik skojarzeniem miejscownik skojarzeniu wołacz skojarzenie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kojarzenie n
- czas. skojarzyć, kojarzyć
- przym. skojarzeniowy
- przysł. skojarzeniowo
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) association, connotation
- hiszpański: (1.1) asociación ż
- nowogrecki: (1.1) συνειρμός m
- rosyjski: (1.1) ассоциация ż, коннотация ż
- źródła:
- ↑
Hasło „skojarzenie” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.