siewnik (język polski)
siewnik (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈɕɛvʲɲik], AS: [śevʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) roln. maszyna rolnicza służąca do wysiewu ziarna; zob. też siewnik w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik siewnik siewniki dopełniacz siewnika siewników celownik siewnikowi siewnikom biernik siewnik siewniki narzędnik siewnikiem siewnikami miejscownik siewniku siewnikach wołacz siewniku siewniki - przykłady:
- (1.1) Rolnik użył siewnika do wysiewu ziarna rzepaku.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. siewca m, sianie n, posianie n, zasianie n, obsianie n, posiew m, siemię n, siew mrz
- czas. siać ndk., posiać dk., zasiać dk., obsiać dk.
- przym. siewny, siewnikowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) pol. siew + -nik
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) seeder, seed drill
- białoruski: (1.1) сеялка ż
- fiński: (1.1) kylvökone
- francuski: (1.1) semoir m
- hiszpański: (1.1) sembradora ż
- nowogrecki: (1.1) σπορέας m
- portugalski: (1.1) semeadeira ż, semeadora ż
- rosyjski: (1.1) сеялка ż
- ukraiński: (1.1) сівалка ż
- włoski: (1.1) seminatrice ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.