sakramentarz (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) rel. dawna księga liturgiczna w użyciu przed powstaniem mszału; zob. też sakramentarz w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik sakramentarz sakramentarze dopełniacz sakramentarza sakramentarzy celownik sakramentarzowi sakramentarzom biernik sakramentarz sakramentarze narzędnik sakramentarzem sakramentarzami miejscownik sakramentarzu sakramentarzach wołacz sakramentarzu sakramentarze - przykłady:
- (1.1) Pierwsza redakcja sakramentarza, tzw. sakramentarz gelazjański, pochodzi od papieża Gelazjusza I, który zmarł w 496[1].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) zabytkowy sakramentarz • sakramentarz gelazjański / gregoriański / leoniański / tyniecki
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) księga
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. sakrament mrz
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. sakrament + -arz
- uwagi:
- Nie ma obowiązku zapisywania tytułów zabytków piśmienniczych wielkimi literami[2].
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) sacramentary
- czeski: (1.1) sakramentář m
- francuski: (1.1) sacramentaire
- hiszpański: (1.1) sacramentario m
- łaciński: (1.1) sacramentarium n
- niemiecki: (1.1) Sakramentar n, Sacramentarium n
- portugalski: (1.1) sacramentário m
- słowacki: (1.1) sakramentár m
- włoski: (1.1) sacramentario m
- źródła:
- ↑ z Wikipedii
- ↑
Porada „Nazwy zabytkowych ksiąg liturgicznych” w: Poradnia językowa PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.