rybałt (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈrɨbawt], AS: [rybau̯t]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) hist. średniowieczny śpiewak kościelny
- (1.2) hist. średniowieczny wędrowny aktor lub muzyk
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik rybałt rybałci dopełniacz rybałta rybałtów celownik rybałtowi rybałtom biernik rybałta rybałtów narzędnik rybałtem rybałtami miejscownik rybałcie rybałtach wołacz rybałcie rybałci - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.2) muzykant, komediant
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Rybałtów m
- zdrobn. rybałcik m
- przym. rybałtowski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- wł. ribaldo[1] < łac. ribaldus[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Hasło „Rybałt” w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. V: Próba-R, Warszawa 1900–1927, s. 782. - ↑ Stanisław Wędkiewicz, Z dziejów polskich wyrazów i zwrotów. Rybałt, „Język Polski i Poradnik Językowy” nr 5–6/1916, s. 135.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.