romantyk (język polski)
romantyk (1.1)
- wymowa:
- AS: /romantyk/, pot. AS: /romɑ̃ntyk/
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) szt. artysta tworzący zgodnie z założeniami romantyzmu
- (1.2) mężczyzna romantyczny, uczuciowy, sentymentalny
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik romantyk romantycy dopełniacz romantyka romantyków celownik romantykowi romantykom biernik romantyka romantyków narzędnik romantykiem romantykami miejscownik romantyku romantykach wołacz romantyku romantycy depr. M. i W. lm: (te) romantyki - przykłady:
- (1.1) Adam Mickiewicz należy do romantyków.
- (1.2) Mój narzeczony jest romantykiem.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) angielski / niemiecki / polski romantyk • spór klasyków z romantykami
- (1.2) niepoprawny romantyk
- synonimy:
- (1.1) przedstawiciel romantyzmu
- (1.2) idealista, częściowo marzyciel
- antonimy:
- (1.2) macho
- hiperonimy:
- (1.1) artysta
- (1.2) mężczyzna
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. romantyka ż, romantyzm m
- forma żeńska romantyczka ż
- przym. romantyczny
- przysł. romantycznie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. romantyzm
- uwagi:
- tłumaczenia:
- niemiecki: (1.1) Romantiker m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.