reb (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) tytuł grzecznościowy używany przez Żydów w stosunku do mężczyzny, odpowiednik polskiej formy pan[1][2]; zob. też reb w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik reb rebowie dopełniacz reba rebów celownik rebowi rebom biernik reba rebów narzędnik rebem rebami miejscownik rebie rebach wołacz rebie rebowie depr. M. i W. lm: (te) reby - przykłady:
- (1.1) Wtedy reb Icie powiedział: „A więc czy ja, reb Icchok Kohen, mogę zabronić człowiekowi, aby nadstawiał głowę za drugiego człowieka?”[3]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) pan
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. rabin mos, rebe mos
- przym. rabinacki
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- jid. רב (reb)
- uwagi:
- W jidysz wyraz ten występuje zawsze przed imieniem lub przed imieniem i nazwiskiem mężczyzny, ale po polsku bywa też stosowany samodzielnie. Mimo pokrewieństwa etymologicznego jego użycie nie ogranicza się do rabinów, a obejmuje wszystkich dorosłych Żydów.
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Reb
- jidysz: (1.1) רב (reb)
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑
Hasło „reb” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Bogdan Wojdowski, Chleb rzucony umarłym, 1971, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.