puchacz (język polski)
puchacz (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈpuxaʧ̑], AS: [puχač]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (1.1) ornit. największa występująca w Polsce sowa; zob. też puchacz w Wikipedii
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (2.1) środ. oszust karciany grający nocą[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik puchacz puchacze dopełniacz puchacza puchaczy / puchaczów celownik puchaczowi puchaczom biernik puchacza puchacze narzędnik puchaczem puchaczami miejscownik puchaczu puchaczach wołacz puchaczu puchacze - przykłady:
- (1.1) Wrona gdzieniegdzie kracze i puchają puchacze[2].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) puchacz huka / pohukuje
- synonimy:
- (1.1) sowa
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. puchać
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- st.pol. puhacz < st.pol. pohukanie[3]
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ptaki
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) eagle owl
- baskijski: (1.1) hontz handi
- bułgarski: (1.1) бухал m
- chorwacki: (1.1) ćuk m
- duński: (1.1) stor hornugle
- esperanto: (1.1) gufo
- estoński: (1.1) kassikakk
- fiński: (1.1) huuhkaja
- francuski: (1.1) hibou m
- hiszpański: (1.1) búho m
- jakucki: (1.1) модьугу
- kazachski: (1.1) үкі
- niderlandzki: (1.1) oehoe
- niemiecki: (1.1) Uhu m
- nowogrecki: (1.1) κουκουβάγια ż
- rosyjski: (1.1) филин m
- słowacki: (1.1) výr
- szwedzki: (1.1) berguv
- ukraiński: (1.1) пугач m
- włoski: (1.1) gufo reale m
- źródła:
- ↑ Hasło „puchacz” w: Gry i zabawy środowisk dewiacyjnych w: Anna Piotrowicz, Słownictwo i frazeologia życia towarzyskiego w polskiej leksykografii XX wieku, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2004, ISBN 83-232-1378-X, s. 102.
- ↑ Adam Mickiewicz: Lilie.
- ↑ Maciej Malinowski, Jak ogurek stał się… ogórkiem!, „Obcy język polski”
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.