prozodia (język polski)
- wymowa:
- IPA: [prɔˈzɔdʲja], AS: [prozodʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• i → j
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) jęz. brzmieniowe właściwości mowy nakładające się na głoskowy, sylabiczny i wyrazowy ciąg wypowiedzi
- (1.2) muz. właściwa relacja akcentów słownych i muzycznych, które powinny być zgodne
- (1.3) liter. dyscyplina naukowa zajmująca się brzmieniowymi zjawiskami wiersza
- (1.4) inform. intonacja syntezowanej mowy
- (1.5) liter. zob. metrum
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.5) metrum
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) fonetyka
- (1.3) wersologia
- (1.4) intonacja
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. prozodyczny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- gr. prosoidia 'modulacja głosu, akcent, śpiew'[1]
- uwagi:
- zob. też prozodia w Wikipedii
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Kazimierz Ożóg, Ustna odmiana języka ogólnego, w: Encyklopedia kultury polskiej XX wieku, t. 2, pod red. J. Bartmińskiego, Wrocław 1993, s. 91.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.