powstaniec (język polski)
powstańcy (1.1)
- wymowa:
- IPA: [pɔˈfstãɲɛʦ̑], AS: [pofstãńec], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) uczestnik powstania zbrojnego, insurekcji
- (1.2) daw. gwara więz. chłopiec-żebrak[1]
- (1.3) daw. gwara więz. nowicjusz w rzemiośle złodziejskim[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik powstaniec powstańcy dopełniacz powstańca powstańców celownik powstańcowi powstańcom biernik powstańca powstańców narzędnik powstańcem powstańcami miejscownik powstańcu powstańcach wołacz powstańcu / powstańcze powstańcy - przykłady:
- (1.1) Pomnik „Mały powstaniec” to symbol udziału dzieci i młodzieży walczących w powstaniu warszawskim.
- (1.1) Był powstańcem styczniowym i w ramach represji odebrano mu majątek i zesłano na Syberię.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) powstaniec warszawski • powstaniec listopadowy • powstaniec styczniowy
- synonimy:
- (1.1) insurgent
- (1.2) pętak[1]
- (1.3) pętak[1]
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. powstanie n, powstawanie n
- czas. powstawać ndk., powstać dk.
- przym. powstańczy, powstaniowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) insurgent
- białoruski: (1.1) паўстанец m
- bułgarski: (1.1) четник m
- czeski: (1.1) povstalec m
- francuski: (1.1) insurgé m
- kazachski: (1.1) көтерілісші
- niemiecki: (1.1) Aufständische m
- rosyjski: (1.1) повстанец m
- ukraiński: (1.1) повстанець m
- włoski: (1.1) insorto m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.