polonicus (język łaciński)
- wymowa:
- znaczenia:
przymiotnik relacyjny
- (1.1) polski
- odmiana:
- (1.1) polonic|us, ~a, ~um (deklinacja I-II)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga m ż n m ż n mianownik polonicus polonica polonicum polonicī polonicae polonica dopełniacz polonicī polonicae polonicī polonicōrum polonicārum polonicōrum celownik polonicō polonicae polonicō polonicīs biernik polonicum polonicam polonicum polonicōs polonicās polonica ablatyw polonicō polonicā polonicō polonicīs wołacz polonice polonica polonicum polonicī polonicae polonica - przykłady:
- (1.1) Vexillum polonicum album et rufum est. → Polska flaga jest biało-czerwona.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) triticum polonicum
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. polonus m, Polonia ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. Polonia + -icus
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.