połać (język polski)
połać (1.1) śniegu
połać (1.2)
- wymowa:
- IPA: [ˈpɔwaʨ̑], AS: [pou̯ać]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) książk. duża część jakiegoś obszaru lub jakiejś przestrzeni
- (1.2) bud. archit. część dachu stanowiąca jedną płaszczyznę
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik połać połacie / połaci dopełniacz połaci połaci celownik połaci połaciom biernik połać połacie / połaci narzędnik połacią połaciami miejscownik połaci połaciach wołacz połaci połacie / połaci - przykłady:
- (1.1) Znaczne połacie lasu zaatakowały korniki.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) połacie ziemi / kraju / lasu
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. połaciówka ż, połeć m
- przym. połaciowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) stretch, sweep, field
- francuski: (1.2) pente ż (du toit)
- hiszpański: (1.1) gran extensión ż de terreno; (1.2) vertiente ż (del tejado), tendido m (del tejado)
- wilamowski: (1.1) połȧ; (1.2) połȧ
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.