pierrot (język polski)
pierrot (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈpʲjɛrːɔt], AS: [pʹi ̯e•rot], zjawiska fonetyczne: zmięk.• gemin.• i → j
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) teatr. smutna i romantyczna postać z commedia dell’arte, w białym stroju i pobieloną twarzą; zob. też pierrot w Wikipedii
- (1.2) ktoś przebrany za pierrota (1.1) na kostiumowej zabawie[1]
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) franc. pierrot[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- hiszpański: (1.1) pierrot m; (1.2) pierrot m
- nowogrecki: (1.1) πιερότος m; (1.2) πιερότος m
- słowacki: (1.1) pierot m; (1.2) pierot m
- źródła:
- ↑ Karnawał w: Anna Piotrowicz, Słownictwo i frazeologia życia towarzyskiego w polskiej leksykografii XX wieku, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2004, ISBN 83-232-1378-X, s. 269.
- ↑
Hasło „pierrot” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.