pedantyczny (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌpɛdãnˈtɨʧ̑nɨ], AS: [pedãntyčny], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. pob.

​

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) skrajnie, nadmiernie dokładny

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	mos/mzw	mrz	ż	n	mos	nmos
mianownik	pedantyczny		pedantyczna	pedantyczne	pedantyczni	pedantyczne
dopełniacz	pedantycznego		pedantycznej	pedantycznego	pedantycznych
celownik	pedantycznemu		pedantycznej	pedantycznemu	pedantycznym
biernik	pedantycznego	pedantyczny	pedantyczną	pedantyczne	pedantycznych	pedantyczne
narzędnik	pedantycznym		pedantyczną	pedantycznym	pedantycznymi
miejscownik	pedantycznym		pedantycznej	pedantycznym	pedantycznych
wołacz	pedantyczny		pedantyczna	pedantyczne	pedantyczni	pedantyczne

przykłady:

(1.1) Janka wiedziała, do czego to wszystko zmierza, więc zbyt do serca nie brała drwin Meli ani pedantycznych informacji reżysera. (W. Reymont: Komediantka)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) drobiazgowy, skrupulatny

antonimy:

(1.1) bałaganiarski

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. pedant m, pedantka ż, pedantyczność ż, pedantyzm m, pedanteria ż

przysł. pedantycznie

przym. pedanteryjny

związki frazeologiczne:

etymologia:

pol. pedant, za niem. pedantisch^[1]

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) pedantic, punctilious, prim, anal
• białoruski: (1.1) педантычны
• bułgarski: (1.1) педантичен
• hebrajski: (1.1) קפדני (kapdani)
• hiszpański: (1.1) pedante
• niemiecki: (1.1) pedantisch
• nowogrecki: (1.1) σχολαστικός
• rosyjski: (1.1) педантичный
• słowacki: (1.1) pedantský, pedantný
• ukraiński: (1.1) педантичний
• włoski: (1.1) pedante

źródła: