parny (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈparnɨ], AS: [parny]
-
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) gorący i wilgotny, duszny
- (1.2) daw. parowy[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik parny parna parne parni parne dopełniacz parnego parnej parnego parnych celownik parnemu parnej parnemu parnym biernik parnego parny parną parne parnych parne narzędnik parnym parną parnym parnymi miejscownik parnym parnej parnym parnych wołacz parny parna parne parni parne - przykłady:
- (1.1) Było wciąż gorąco, powietrze parne, a muzyka marimby brzmiała jakby spod wody[2].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) parny dzień • parna noc • parne powietrze
- synonimy:
- (1.1) duszny
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. parność ż, para ż, parowiec mzw/mrz
- przysł. parno
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.2) pol. para + -ny
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Irena Bajerowa, Wpływ techniki na ewolucję języka polskiego, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wydawnictwo PAN, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk 1980, s. 57.
- ↑ Maciej Kuczyński, Czeluść, 1972, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.