palatyn (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) hist. średniowieczny zarządca dworu królewskiego; zob. też palatyn (tytuł) w Wikipedii
- (1.2) hist. namiestnik księcia w średniowiecznej Polsce
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik palatyn palatyni[1] / palatynowie dopełniacz palatyna palatynów celownik palatynowi palatynom biernik palatyna palatynów narzędnik palatynem palatynami miejscownik palatynie palatynach wołacz palatynie palatyni / palatynowie - przykłady:
- (1.2) W okresie wczesnopiastowskim trudno jeszcze o nich mówić, bowiem palatynowie byli bardziej urzędnikami książęcego dworu niż państwa.[2]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) komes pałacowy
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. palatynat m, Palatyn m
- przym. palatyński, palatynacki
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. palatinus → pałacowy
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Hasło „palatyn” w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ www.aristos.pl
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.