Palatyn (język polski)
Palatyn (1.1)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
- (1.1) geogr. hist. jedno z siedmiu rzymskich wzgórz[1]; zob. też Palatyn (wzgórze) w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1) blm,
przypadek liczba pojedyncza mianownik Palatyn dopełniacz Palatynu celownik Palatynowi biernik Palatyn narzędnik Palatynem miejscownik Palatynie wołacz Palatynie - przykłady:
- (1.1) Od czasów Oktawiana Augusta na Palatynie budowano pałace cesarskie.[2]
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) na Palatynie
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) wzgórze
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. palatyn m, palatynat m, palatium n, Palatynat mrz
- przym. palatyński, palatynacki
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. Palatinus < łac. Palatium
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Awentyn • Celius • Eskwilin • Kapitol • Kwirynał • Palatyn • Wiminał
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Palatine, Palatine Hill
- czeski: (1.1) Palatin m
- niemiecki: (1.1) Palatin m
- rosyjski: (1.1) Палатин m
- włoski: (1.1) Palatino m
- źródła:
- ↑
Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata, oprac. Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, Warszawa 2013, ISBN 978-83-254-1988-2, s. 372. - ↑ pl.wikipedia.org
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.