ostrość (język polski)
ostrość (1.1)
.jpg.webp)
ostrość (1.2)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) przejaw bycia ostrym (jak nóż)
- (1.2) fot. wyrazistość szczegółów obrazu
- (1.3) wyrazistość widzenia, słuchu, węchu
- (1.4) surowość sądów
- (1.5) wyrazistość rysów twarzy
- odmiana:
- (1.1-5)
przypadek liczba pojedyncza mianownik ostrość dopełniacz ostrości celownik ostrości biernik ostrość narzędnik ostrością miejscownik ostrości wołacz ostrości - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. ostrze n, ostrzenie n, ostrzyciel m, ostrzałka ż
- czas. ostrzyć ndk., naostrzać ndk., zaostrzać ndk., zaostrzyć dk., naostrzyć dk.
- przym. ostry, ostrawy, ostrzowy
- przysł. ostro
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. ostry + -ość
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) sharpness; (1.2) definition, nastawiać ostrość: focus; (1.3) keenness; (1.5) sharpness
- duński: (1.1) skarphed w; (1.2) skarphed w; (1.3) skarphed w; (1.4) skarphed w
- hiszpański: (1.2) nastawiać ostrość: enfocar; (1.3) agudeza ż, nitidez ż; (1.4) severidad ż
- niemiecki: (1.1) Schärfe ż; (1.2) Schärfe ż; (1.3) Klarheit ż, Schärfe ż; (1.4) Härte ż, Schärfe ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.