obdukcja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ɔbˈdukʦ̑ʲja], AS: [obdukcʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) med. praw. oględziny zwłok lub osób żywych w celu ustalenia przyczyn śmierci lub rozmiarów doznanych uszkodzeń ciała; zob. też obdukcja w Wikipedii
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik obdukcja obdukcje dopełniacz obdukcji obdukcji / przest. obdukcyj[1] celownik obdukcji obdukcjom biernik obdukcję obdukcje narzędnik obdukcją obdukcjami miejscownik obdukcji obdukcjach wołacz obdukcjo obdukcje - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. obdukcyjny
- rzecz. obducent m
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. obductio[2] → zasłonięcie
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) autopsy
- duński: (1.1) obduktion w
- hiszpański: (1.1) exploración física ż / examen físico m (del paciente o del cuerpo)
- źródła:
- ↑
Hasło „obdukcja” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online. - ↑ Marta Jurkowlaniec, Terminoelementy w języku kryminalistyki, w: Debiuty Naukowe II. Terminologia – translatoryka – terminografia, Uniwersytet Warszawski, Warszawa 2008, s. 81.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.