obłudnik (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ɔbˈwudʲɲik], AS: [obu̯udʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) ktoś, kto jest nieszczery, fałszywy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik obłudnik obłudnicy dopełniacz obłudnika obłudników celownik obłudnikowi obłudnikom biernik obłudnika obłudników narzędnik obłudnikiem obłudnikami miejscownik obłudniku obłudnikach wołacz obłudniku obłudnicy - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) hipokryta, dwulicowiec, farbowany lis, faryzeusz, jezuita, tartuffe; pot. fałszywiec
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- (1.1) bigot, niewiniątko, skromniś, wilk w owczej skórze / wilk w jagnięcej skórze
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. obłuda ż
- forma żeńska obłudnica ż
- przym. obłudny
- przysł. obłudnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. obłudny + -ik
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) hypocrite, double-dealer
- arabski: (1.1) مداهن m (mudāhin)
- białoruski: (1.1) крывадушнік m
- bułgarski: (1.1) лицемер m
- jidysz: (1.1) (religijny) שמים־פּנימל n (szomaim-peneml)
- rosyjski: (1.1) лицемер m
- szwedzki: (1.1) hycklare w, skrymtare w, ögontjänare w
- ukraiński: (1.1) облудник m, лицемір m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.