nabić (język polski)

wymowa:
IPA: [ˈnabʲiʨ̑], AS: [nabʹić], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

czasownik przechodni dokonany (ndk. nabijać)

(1.1) napełnić coś czymś[1]
(1.2) uderzając, osadzić coś na czymś; przybić coś na czymś[1]
(1.3) zadać komuś wiele razów[1]

czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)

(2.1) zabić dużo zwierząt, ludzi[2]
odmiana:
(1.1-3, 2.1) koniugacja VIa
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. nabój n
czas. bić ndk.
związki frazeologiczne:
nabić w butelkę
etymologia:
aspekt dokonany od: nabijać
uwagi:
tłumaczenia:
  • kaszubski: (1.1) nabic (do weryfikacji)
  • włoski: (1.2) infilzare
źródła:
  1. 1 2 3 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „nabic-I” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „nabic-II” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.