marcinek (język polski)
marcinki (1.1)
- wymowa:
- , IPA: [marʲˈʨ̑ĩnɛk], AS: [marʹćĩnek], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) ogrod. pot. krzewiasty aster bylinowy kwitnący jesienią[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik marcinek marcinki dopełniacz marcinka marcinków celownik marcinkowi marcinkom biernik marcinek marcinki narzędnik marcinkiem marcinkami miejscownik marcinku marcinkach wołacz marcinku marcinki - przykłady:
- (1.1) Na działce mojej mamy marcinki rosną gęstym szpalerem wzdłuż ścieżki.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) marcinki kwitną • podlewać / sadzić marcinki
- synonimy:
- (1.1) pot. michałek
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Marcin mos, Marcinek mos
- przym. Marcinowy, marcinkowy, marciński
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. Marcinek; termin kwitnienia przypada ok. imienin Marcina, tj. 24 października
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.