konkubent (język polski)
- wymowa:
- IPA: [kɔ̃ŋˈkubɛ̃nt], AS: [kõŋkubẽnt], zjawiska fonetyczne: nazal.• -nk-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) praw. mężczyzna żyjący z kobietą bez oficjalnego zawarcia związku małżeńskiego
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik konkubent konkubenci dopełniacz konkubenta konkubentów celownik konkubentowi konkubentom biernik konkubenta konkubentów narzędnik konkubentem konkubentami miejscownik konkubencie konkubentach wołacz konkubencie konkubenci - przykłady:
- (1.1) Na ławie oskarżonych siedzieli zabójczyni dziecka i jej konkubent.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) konkubin; pot. eufem. narzeczony; pot. żart. nieślubny
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) partner
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. konkubinat m, konkubin m
- forma żeńska konkubina
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. concubinus[1]
- uwagi:
- Zarówno forma "konkubin", jak i "konkubent" są językowo poprawne.[2]
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) domestic partner
- baskijski: (1.1) ohaide
- esperanto: (1.1) konkubo
- rosyjski: (1.1) сожитель m
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Maciej Malinowski, Obcy język polski
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.