konkludować (język polski)

wymowa:
IPA: [ˌkɔ̃ŋkluˈdɔvaʨ̑], AS: [kõŋkludovać], zjawiska fonetyczne: nazal.• -nk- • akc. pob. ​
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zakonkludować)

(1.1) przest. podsumowywać np. wypowiedź, formułować ostateczne wnioski, wnioskować[1]
odmiana:
(1.1) koniugacja IV
przykłady:
(1.1) To, co działa na zmysł wzroku, konkludowałem, w żaden sposób nie może być nieobecne w rzeczy, którą oglądamy, albowiem ów zmysł nie wnosi niczego nowego do oglądanego przedmiotu, czego by już w nim wcześniej nie było.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wnioskować
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. konkludowanie n, konkluzja
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac.
uwagi:
tłumaczenia:
  • esperanto: (1.1) konkludi
  • francuski: (1.1) conclure
  • hiszpański: (1.1) concluir
  • niemiecki: (1.1) schlussfolgern
  • nowogrecki: (1.1) συνοψίζω, συγκεφαλαιώνω
  • włoski: (1.1) concludere
źródła:
  1. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „konkludować” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. ↑ Witold Jabłoński, Metamorfozy, 2004, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.