koleżanka (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌkɔlɛˈʒãnka], AS: [koležãnka], zjawiska fonetyczne: nazal.• -nk- • akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) towarzyszka nauki lub zabawy
- (1.2) towarzyszka pracy
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik koleżanka koleżanki dopełniacz koleżanki koleżanek celownik koleżance koleżankom biernik koleżankę koleżanki narzędnik koleżanką koleżankami miejscownik koleżance koleżankach wołacz koleżanko koleżanki - przykłady:
- (1.1) Adelajda to imię mojej najlepszej koleżanki.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1-2) znajoma, kumpelka, kumpela, reg. śl. kamaradka
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. koleś m, koleżeństwo n, kolegowanie n
- forma męska kolega m
- czas. kolegować się, kolegować
- przym. koleżeński
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: kolega
- arabski: (1.1) زميلة (1.2), زميلة
- białoruski: (1.2) калега ż
- czeski: (1.2) kolegyně ż, kamarádka ż
- duński: (1.1) veninde w
- francuski: (1.1) copine ż; (1.2) copine ż
- kaszubski: (1.1) drëszka ż
- kataloński: (1.1) col·lega ż; (1.2) col·lega ż
- niemiecki: (1.1) Freundin ż; (1.2) Kollegin ż
- polski język migowy: (w zapisie SignWriting)(1.1-2)
- włoski: (1.2) collega ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.