kocię (język polski)
kocię (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈkɔʨ̑ɛ], AS: [koće], zjawiska fonetyczne: zmięk.• denazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) młody kot
- (1.2) łow. młody zając, ryś lub żbik[1]
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kocię kocięta dopełniacz kocięcia kociąt celownik kocięciu kociętom biernik kocię kocięta narzędnik kocięciem kociętami miejscownik kocięciu kociętach wołacz kocię kocięta - przykłady:
- (1.1) Kotka liże swoje kocięta.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) kociak, zdrobn. kociątko
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kot mzw
- zdrobn. kociątko n
- przym. koci
- przysł. kocio
- czas. kocić się
- związki frazeologiczne:
- (1.1) pierwsze kocięta za płot
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) kitten
- białoruski: (1.1) кацянё n, кацяня n
- duński: (1.1) killing w; (1.2) killing w
- esperanto: (1.1) katido
- niderlandzki: (1.1) kitten m
- nowogrecki: (1.1) γατάκι n
- rosyjski: (1.1) котёнок m
- ukraiński: (1.1) кошеня́ n, котя́ n
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.