kmieć (język polski)
- wymowa:
- IPA: [kmʲjɛ̇ʨ̑], AS: [kmʹi ̯ėć], zjawiska fonetyczne: zmięk.• podw. art.• i → j
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) w średniowieczu: chłop mający własne gospodarstwo na prawie czynszowym
- (1.2) w czasach nowożytnych: zamożny gospodarz, chłop
- (1.3) st.pol. starzec[1]
- (1.4) st.pol. wysoki urzędnik książęcy[2]
- odmiana:
- (1.1-4)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kmieć kmiecie dopełniacz kmiecia kmieci celownik kmieciowi kmieciom biernik kmiecia kmieci narzędnik kmieciem kmieciami miejscownik kmieciu kmieciach wołacz kmieciu kmiecie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz.
- przym. kmiecy, kmieci
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- od prasł. *kъmetь → naczelnik rodu, najprawdopodobniej od tematu łac. comes (comit-) → towarzysz, naczelnik lub z jakiegoś języka orientalnego[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 135.
- 1 2 Jaka jest etymologia słowa kmieć? w: Poradnia językowa UŚ.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.