kieszonkowe (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌcɛʃɔ̃ŋˈkɔvɛ], AS: [ḱešõŋkove], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• -nk- • akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) zazwyczaj stała suma pieniędzy otrzymywana przez dziecko od rodziców na własne wydatki
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik kieszonkowe dopełniacz kieszonkowego celownik kieszonkowemu biernik kieszonkowe narzędnik kieszonkowym miejscownik kieszonkowym wołacz kieszonkowe - przykłady:
- (1.1) Skończyło mi się kieszonkowe, nie mam nawet na paluszki.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) dostać kieszonkowe • wydać kieszonkowe
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kieszonka ż, kieszeń ż, kieszonkowiec m
- przym. kieszonkowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- być może niem. Taschengeld[1]
- uwagi:
- (1.1) por. tygodniówka
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) allowance, pocket money
- białoruski: (1.1) кішэнныя грошы lm
- esperanto: (1.1) poŝmono
- hiszpański: (1.1) paga ż, dinero m (de bolsillo)
- niemiecki: (1.1) Taschengeld n
- nowogrecki: (1.1) χαρτζιλίκι n
- słowacki: (1.1) vreckové
- szwedzki: (1.1) fickpengar w
- włoski: (1.1) paghetta ż
- źródła:
- ↑ Zapytania i odpowiedzi, „Poradnik Językowy” nr 7/1905, s. 106.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.