jedynkowicz (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌjɛdɨ̃ŋˈkɔvʲiʧ̑], AS: [i ̯edỹŋkovʹič], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• -nk- • akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) pot. uczeń, który często dostaje jedynki
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik jedynkowicz jedynkowicze dopełniacz jedynkowicza jedynkowiczów celownik jedynkowiczowi jedynkowiczom biernik jedynkowicza jedynkowiczów narzędnik jedynkowiczem jedynkowiczami miejscownik jedynkowiczu jedynkowiczach wołacz jedynkowiczu jedynkowicze - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) dwójkowicz, dwójarz
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. jedynka, jeden
- licz. jeden
- zaim. jeden
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.