dwójarz (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈdvujaʃ], AS: [dvui ̯aš], zjawiska fonetyczne: wygł.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) daw. pot. uczeń, który zwykle otrzymuje dwóje[1], dawniej najniższe oceny w szkole
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dwójarz dwójarze dopełniacz dwójarza dwójarzy celownik dwójarzowi dwójarzom biernik dwójarza dwójarzy narzędnik dwójarzem dwójarzami miejscownik dwójarzu dwójarzach wołacz dwójarzu dwójarze - przykłady:
- (1.1) Pamiętam, że w podstawówce mieliśmy trzech dwójarzy, wszyscy skończyli pod budką z piwem.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) dwójkowicz
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dwójkowicz m, dwója ż, dwójczyna ż, dwójka ż, podwajanie n
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Bogusław Dunaj, Współczesny słownik języka polskiego, t. I, Langenscheidt, Warszawa 2007, ISBN 978-83-7476-264-9, s. 340.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.