dwójkowicz (język polski)
- wymowa:
- IPA: [dvujˈkɔvʲiʧ̑], AS: [dvui ̯kovʹič], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) pot. uczeń, który zwykle otrzymuje dwójki[1] (dawniej najniższe oceny)
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dwójkowicz dwójkowicze dopełniacz dwójkowicza dwójkowiczów celownik dwójkowiczowi dwójkowiczom biernik dwójkowicza dwójkowiczów narzędnik dwójkowiczem dwójkowiczami miejscownik dwójkowiczu dwójkowiczach wołacz dwójkowiczu dwójkowicze - przykłady:
- (1.1) Pamiętam, że Heniek w podstawówce był dwójkowiczem, a potem skończył studia i zrobił doktorat.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) dwójarz
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dwójarz m, dwójka ż, podwajanie n
- przym. dwójkowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) двоечнік m
- źródła:
- ↑ Bogusław Dunaj, Współczesny słownik języka polskiego, t. I, Langenscheidt, Warszawa 2007, ISBN 978-83-7476-264-9, s. 340.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.