jednoręki (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌjɛdnɔˈrɛ̃ŋʲci], AS: [i ̯ednorẽŋʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• asynch. ę • akc. pob. ​

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) mający jedną rękę

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	mos/mzw	mrz	ż	n	mos	nmos
mianownik	jednoręki		jednoręka	jednorękie	jednoręcy	jednorękie
dopełniacz	jednorękiego		jednorękiej	jednorękiego	jednorękich
celownik	jednorękiemu		jednorękiej	jednorękiemu	jednorękim
biernik	jednorękiego	jednoręki	jednoręką	jednorękie	jednorękich	jednorękie
narzędnik	jednorękim		jednoręką	jednorękim	jednorękimi
miejscownik	jednorękim		jednorękiej	jednorękim	jednorękich
wołacz	jednoręki		jednoręka	jednorękie	jednoręcy	jednorękie
nie stopniuje się

przykłady:

składnia:

kolokacje:

(1.1) jednoręki człowiek / inwalida / mężczyzna • jednoręka kobieta / osoba • jednorękie dziecko

synonimy:

(1.1) bezręki

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. jednoręczność ż

przym. jednoręczny

związki frazeologiczne:

jednoręki bandyta

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) one-armed
• białoruski: (1.1) аднару́кі
• bułgarski: (1.1) еднорък
• czeski: (1.1) jednoruký
• duński: (1.1) enarmet
• hiszpański: (1.1) manco
• niemiecki: (1.1) einarmig, einhändig
• norweski (bokmål): (1.1) enarmet, enarma
• norweski (nynorsk): (1.1) einarma
• rosyjski: (1.1) однору́кий
• słowacki: (1.1) jednoruký
• szwedzki: (1.1) enarmad
• ukraiński: (1.1) однору́кий

źródła: