inwalida (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌĩnvaˈlʲida], AS: [ĩnvalʹida], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) osoba, która jest pozbawiona możliwości pracy (całkowicie lub połowicznie) ze względu na kalectwo, utratę zdrowia
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik inwalida inwalidzi dopełniacz inwalidy inwalidów celownik inwalidzie inwalidom biernik inwalidę inwalidów narzędnik inwalidą inwalidami miejscownik inwalidzie inwalidach wołacz inwalido inwalidzi depr. M. i W. lm: (te) inwalidy - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) inwalida wojenny
- synonimy:
- (1.1) kaleka, niepełnosprawny, reg. śl. kripel
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. inwalidztwo n
- forma żeńska inwalidka ż
- przym. inwalidzki
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- od franc. invalide[1], od łac. invalidus → słaby, bezsilny (zaprzeczenie łac. validus → silny)[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) handicapped
- arabski: (1.1) معاق
- białoruski: (1.1) інвалід m
- bułgarski: (1.1) инвалид m
- francuski: (1.1) invalide
- hiszpański: (1.1) inválido, mutilado
- interlingua: (1.1) invalido
- islandzki: (1.1) fatlaður, hreyfihamlaður
- japoński: (1.1) 身障者 (しんしょうしゃ)
- kazachski: (1.1) мүгедек
- niemiecki: (1.1) Invalider m
- nowogrecki: (1.1) ανάπηρος
- rosyjski: (1.1) инвалид m
- ukraiński: (1.1) інвалід m
- wilamowski: (1.1) inwalid m
- włoski: (1.1) invalido
- źródła:
- ↑
Hasło „inwalida” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem, Rzeczpospolita, Warszawa 2007, ISBN 978-83-60688-78-6.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.