język ogólny (język polski)
fraza rzeczownikowa, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) jęz. ogólnoetniczny standard języka
- (1.2) jęz. zespół środków językowych akceptowanych i rozumianych przez ogół użytkowników języka (nieobejmujący żargonizmów czy też terminów właściwych dla określonej dziedziny wiedzy)
- odmiana:
- (1.1-2) związek zgody,
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik język ogólny języki ogólne dopełniacz języka ogólnego języków ogólnych celownik językowi ogólnemu językom ogólnym biernik język ogólny języki ogólne narzędnik językiem ogólnym językami ogólnymi miejscownik języku ogólnym językach ogólnych wołacz języku ogólny języki ogólne - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) język standardowy, narzecze ogólne[1]
- (1.2) język powszechny, język popularny
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- zob. też język ogólny w Wikipedii
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: język standardowy
- fiński: (1.1) yleiskieli
- litewski: (1.1) bendrinė kalba ż, bendroji kalba ż
- niemiecki: (1.2) Gemeinsprache ż
- szwedzki: (1.1) allmänspråk n
- węgierski: (1.1) köznyelv
- źródła:
- ↑ K. Ozóg, Ustna odmiana języka ogólnego – Współczesny język polski [w:] J. Bartmiński (red.), Encyklopedia kultury polskiej XX wieku, wyd. 2, Wrocław 1993, s. 87.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.