holonim (język polski)
- wymowa:
- IPA: [xɔˈlɔ̃ɲĩm], AS: [χolõńĩm], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) jęz. słowo oznaczające całość złożoną z pewnych części, np. „armia” w stosunku do słowa „dywizja”; zob. też holonim w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik holonim holonimy dopełniacz holonimu holonimów celownik holonimowi holonimom biernik holonim holonimy narzędnik holonimem holonimami miejscownik holonimie holonimach wołacz holonimie holonimy - przykłady:
- (1.1) Twarz jest holonimem nosa.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1) meronim
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. holonimiczny
- rzecz. holonimia ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- gr. ὅλος + ὄνυμα (hólos + ónyma) → cały + nazwa
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) holonym
- baskijski: (1.1) holonimo
- czeski: (1.1) holonymum n
- hiszpański: (1.1) holónimo m
- kataloński: (1.1) holònim m
- niemiecki: (1.1) Holonym n
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.