fała (język polski)
- wymowa:
- [uwaga 1] IPA: [ˈfawa], AS: [fau̯a]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) st.pol. chwała[1]
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- ↑ jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
- tłumaczenia:
- zobacz listę tłumaczeń w haśle: chwała
- źródła:
- ↑ Bogdan Walczak, Komu zawdzięczamy polski język literacki?, w: Język a chrześcijaństwo, red. Irena Bajerowa, Maria Karpluk, Zenon Leszczyński, Wydawnictwo Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Lublin 1993, s. 26.
fała (język jaćwieski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) mięso[1]
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niejasna:
- Zinkevičius: być może błędny zapis *kala (= *gala), więc pokrewne z łot. gaļa[1] o niejasnej dalszej etymologii
- Witczak, Chelimski: zapożyczenie ugrofińskie[2], pod względem znaczeniowym por. mok. пал (pal) → mięso, pod względem fonetycznym por. też węg. falat → kawałek, kęs
- uwagi:
- źródła:
- 1 2
Zigmas Zinkevičius, „Lenkų-jotvingių žodynėlis?“, Baltistica, t. 21, cz. 1, 1985, s. 72. - ↑ Krzysztof Tomasz Witczak, „Ugrofinizmy w języku jaćwieskim“, Acta Baltico-Slavica, t. 44, 2020, s. 151.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.