chwała (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈxfawa], AS: [χfau̯a], zjawiska fonetyczne: post. utr. dźw.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) uznanie, szacunek, cześć
- (1.2) chluba
- (1.3) majestat
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik chwała dopełniacz chwały celownik chwale biernik chwałę narzędnik chwałą miejscownik chwale wołacz chwało - przykłady:
- (1.1) Bogu na chwałę, bliźniemu na ratunek[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.3) gloria
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. chwalstwo n, chwalenie, przest. chwalba
- czas. chwalić
- przysł. chwalnie
- przym. chwalny
- związki frazeologiczne:
- cześć i chwała
- chwała Bogu
- zginąć na polu chwały
- etymologia:
- uwagi:
- nie mylić z: chała
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) praise; (1.2) glory; (1.3) glory
- arabski: (1.1) (chwała Boga) تسبيحة ż, مجد m; (1.2) رفعة ż; (1.3) عزة ż
- esperanto: (1.1) gloro; (1.3) gloro
- kaszubski: (1.2) tcza ż
- polski język migowy: (w zapisie SignWriting)
, 
- rosyjski: (1.1) хвала ż, слава ż; (1.3) слава ż
- tybetański: (1.1) དཔལ
- ukraiński: (1.1) хвала ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.